Συγγραφέας:  Μάνος Λαμπράκης

Περιγραφή

Το βιβλίο αυτό δεν συγκροτείται ως ερμηνευτικό εγχείρημα ούτε ως συστηματική παρέμβαση λόγου. Δεν φιλοδοξεί να αποδώσει νόημα, αλλά να αντέξει τη διάρρηξή του. Τα κείμενα που απαρτίζουν τη “Ρωγμή και το Πρόσωπο” γεννήθηκαν εντός της ροής μιας επιταχυνόμενης δημοσιότητας στο Facebook, εκεί όπου ο λόγος αποσπάται από το σώμα και η μνήμη υποχωρεί μπροστά στην αδιάκοπη αναπαραγωγή. Η έντυπη μορφή τους δεν λειτουργεί ως κύρωση, αλλά ως καθυστέρηση: ως απόπειρα κατοίκησης του χρόνου όταν αυτός παύει να εγγυάται συνέχεια.

Η ρωγμή δεν αρθρώνεται εδώ ως θεματικό σχήμα, αλλά ως οντολογική συνθήκη της γραφής. Είναι ο τόπος όπου η γλώσσα εξαντλεί τα ερμηνευτικά της αποθέματα και, ωστόσο, το πρόσωπο επιμένει ως αξίωση σχέσης. Τα κείμενα κινούνται ασυνεχώς: ανάμεσα σε σώματα που φθείρονται, θανάτους που δεν τελέστηκαν, μνήμες που επιβιώνουν μέσω της αφής, πίστη που αποσπάται από την αυτάρκεια της Εκκλησίας και Εκκλησία που αναζητείται πέρα από την ιστορική της αυτονόμηση. Δεν προτείνουν λύσεις κι επίσης αρνούνται την παρηγορητική σύνθεση.

Πρόκειται για μια άτυπη θεολογία της ασυνέχειας, μια μορφή σιωπηλής πνευματικής αντίστασης. Όχι ως σωτηριολογική διακήρυξη, αλλά ως υπενθύμιση: ότι εκεί όπου καταρρέει η μορφή, αναδύεται το αληθινό. Ως χειρονομία μνήμης, επιμονής, σιωπής, ευθύνης, απέναντι στο πρόσωπο του άλλου ζωντανού.

Βιογραφικό

Ο Μάνος Λαμπράκης είναι δραματουργός και συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης και μετεκπαιδεύτηκε στην Αρχαιολογία της Ανατολικής Μεσογείου, της Αιγύπτου και του Αιγαίου (Πανεπιστήμιο Αιγαίου), στην Πολιτιστική Διαχείριση (ΕΚΠΑ),  στην Ιστορία του Θεάτρου (University of Warwick) και στην Θεολογία (ΑΠΘ). Υπήρξε καλλιτεχνικός συνεργάτης του Λευτέρη Βογιατζή από το 2000 έως το 2013.

Το πρώτο του θεατρικό κείμενο «Happy Birthday» ανέβηκε από το θίασο «Nέες Μορφές» το 2002 κι εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 11η Biennale νέων καλλιτεχνών της Μεσογείου. Υπήρξε επιστημονικός σύμβουλος Ιστορίας της Τέχνης στην «Κλεψύδρα» της Τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων «Αθήνα 2004» υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Το έργο του «Puerto Grande» σκηνοθετήθηκε από τη Ρούλα Πατεράκη το 2009 και κέρδισε το «Βραβείο Σκηνοθεσίας Νεοελληνικού Έργου ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ». Έχει μεταφράσει το «Βόυτσεκ» του Γκέοργκ Μπύχνερ (Θέατρο Δωματίου, Νέες Μορφές, ομάδα Kursk), τις «Ευτυχισμένες Μέρες» του Σάμουελ Μπέκετ (Θέατρο skrow) και το «Λαχταρώ» της Σάρα Κέην (θέατρο ροές). Έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» και την «2023 ELEVSIS» Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης.

Κριτικές

Πότε δεν έχω δει να συμπορεύεται ο ορθολογισμός με την υπερβατικότητα με τέτοια αρμονία για να αποκρυσταλλώσει απόψεις ενός προσώπου με βαθιά θρησκευτικότητα.

Αντώνης Αλακιώτης

Διαβάζω αυτά τα κείμενα σαν να πίνω νερό από πηγή σε καθαρό ποτήρι. Λέξεις  που αρνούνται τη σύνθεση και κατοικούν τη φθορά του νοήματος ως τελευταίο τόπο αλήθειας.

Δημοσθένης Αβραμίδης

Ένα υφαντό από προσφορά, θυσία, ευθύνη και αξιοπρέπεια, με κεντρικό άξονα την αγάπη. Ο αναγνώστης που θα διασχίσει τα κείμενα του Μάνου Λαμπράκη συναντά έναν στοχασμό για τον Άνθρωπο και τα ουσιώδη της ύπαρξης, που καταλήγει σε ανακούφιση και ελπίδα.

Βασιλική Πλιάτσικα

Κάθε  κείμενο του Μάνου Λαμπράκη αισθάνεσαι πως αιωρείται πάνω από την πόλη σαν μικροσκοπικά σωματίδια, που διαστέλλονται και δεκαπλασιάζονται την ώρα ακριβώς που ακουμπούν τους αναγνώστες τους.  

Εύα Νάθενα

Ένας λόγος που επιτελεί την πρωταρχική λειτουργία του:  συνδέεται οργανικά με τον Λόγο. Γι’ αυτό όχι απλά αγγίζει τον αναγνώστη, έχει τη δύναμη να τον μετατοπίσει, να τον καθάρει. Έχει τη δύναμη να γεννήσει αναστάσιμη ελπίδα.

Αναστασία Λαγού